Hoe ben je in de fotografie gerold?

Heb je even? 

Het is midden juni, 2006. Zodra ik wakker werd, liep ik naar beneden. Ik wist al hoe laat het was en ik kon niet wachten op het gezang van mijn broers, zusje en ouders. Hoe eerder het begon, des te eerder het voorbij was. "Er is er een...", ik werd die dag 18 en eigenlijk vier ik mijn verjaardag liever niet. Begrijp mij niet verkeerd, ik hou onvoorwaardelijk van mijn familie, maar ik hou er ook onvoorwaardelijk -niet- van om in de belangstelling te staan. 

Vanaf vandaag werd mijn koers naar het onbekende gevaren. Ik had namelijk geen idee dat ik een fotograaf zou gaan worden. Zeker niet een fotograaf die ingehuurd zou worden door de overheid, nationale en internationale merken en wiens werk in magazines en kranten zou worden gepubliceerd. Nu ik stilsta en terugblik naar dit moment, besef ik wat ik in deze 13 jaar heb bereikt. Dat had ik misschien eerder mogen doen, want mijn ambities kennen een ongestilde honger waardoor er altijd wat op mijn bord moet liggen. Goede powernap dus ;-).

Anyway, terug naar mijn verjaardag. Ik werd 18 en zou Motion Graphics gaan studeren op het ROC de Maere in Enschede, er werd een lijst meegegeven met de benodigheden om de studie te kunnen volgen. Ondertussen is het gezang gestopt, er lag een vierkante doos op tafel verpakt in glimmend rood papier met een strik en een notitie "Voor Ruben". Stijlvol dacht ik, geen idee hebbende wat erin zou zitten. Vlak voordat ik het cadeau wilde openen voegde mijn moeder toe: "Ok Ruben, we hebben met z'n allen wat extra's gedaan voor jouw verjaardag en we hopen dat dit "de juiste" is"

Ik was een klein beetje verbaasd en nieuwsgierig naar wat er nou in die doos zou zitten. Het enige wat ik dacht op dat moment was dat dit  alleen maar iets geweldigs kon zijn. M'n dikke lange vingers opende de doos en what the actual flying fuck? Er zat een gloednieuwe Canon EOS 350D in de doos. Het was een van de eerste professionele digitale spiegel reflex camera's. "Iets extra's? MAM!" dit was groots voor mij. 

Met het geld wat ik van mijn andere familieleden kreeg kocht ik een Canon 50mm f/1.8 prime lens. Die later bekend werd als de plastic fantastic, in deze tijd was het nog een tamelijk onbekende lens vanwege het goedkope prijskaartje wat eraan hing. 

Vanaf dat moment, verdronk ik als een goudvis in het water in de wereld van fotografie. Even diep ademhalen, en de wereld om mij heen transformeerde in een speelveld. Ik wilde direct foto's leren maken in de manuele modus en absoluut niet in de automatische stand. Het falen tijdens experimenteren leverde mij veel leerstof op. Ik achtervolgde het falen om te kunnen slagen in het leren wat ik moest leren.

Check it out!
 

Canon 350D EOS, ISO 1600, Shutterspeed 1/10, Aperture f/5.6, Canon 50mm f/1.8

 

Lucky shot

8 dagen later, oftewel op 22 juni, 2006 deed ik mijn eerste experiment. Ik probeer er nog steeds achter te komen hoe ik dit voor elkaar heb gekregen. Ik heb een vermoeden, maar ik zou toch echt niet zo achterlijk zijn geweest om mijn 50mm achterstevoren te houden? Open sensor op een zonnige dag is één, maar dit in combinatie met een paar centimeter te zijn verwijderd van een fontein? Nah... Alsof ik een bordje bij mij had waarop "Hey water, toe dan, bluf, wedden dat het je niet lukt?" stond. Helaas was ik er nog niet achter gekomen hoe ik moest fotograferen in RAW. Al met al, een mooie plaat waar ik nog steeds super trots op ben.

Fotografie waren de leukste lessen die ik kon volgen toen school van start ging. Vrijheid en expressie. Dat wetende, zal je er vast vanuit gaan dat fotografie mijn hoofdvak zou worden. Niets is minder waar, ik wilde graag leren om animaties te maken. Ik weet nog zo goed dat een van de fotografie leraren mij benaderde en vroeg of ik Ruben was. Ik had geen les van hem, maar hij zei "jij zou fotografie-lessen moeten nemen, je hebt er oog voor", waarop ik antwoorde "Ik zou wel willen, maar ik zie mijzelf geen brood verdienen met fotografie". Wist ik veel dat dit korte gesprek mij altijd zal gaan blijven achtervolgen tot op de dag van vandaag. 

Terwijl de jaren passeerden, groeiden de interesses in andere creatieve gebieden met mij mee. Ik ontdekte een passie voor het creeëren van Flash websites, waarbij ik animatie, fotografie en web in één kon stoppen. Dat was gaaf, maar daarvoor moest ik eerst Actionscript 2.0 leren. Hoe gaaf zou het zijn om 'alles' zelf toe te kunnen passen? Vanaf dat moment begon fotografie daadwerkelijk een grotere rol te spelen.

 

Foto's die ik heb gemaakt en heb gebruikt voor mijn eerste Flash website voor een klant.

 

Bloed

Ondertussen had ik de garage geclaimed en met hulp van mijn ouders omgetoverd tot fotostudio. En trots dat ik was! Destijds was mijn familie zwaar de lul. Telkens had ik een idee, of wilde ik experimenteren met "nieuwe" belichtingstechnieken. Na mijn zusje, volgde mijn moeder. Toen zij geen zin meer hadden, moest ik maar een vriendin zoeken, en vele ex-vriendinnen volgde. Grapje. Of... In ieder geval, ik fotografeerde bijna alles wat los en vast zat. Waar dat enthousiasme vandaan kwam, ontdekte ik pas later. Beide grootouders waren geïnteresseerd in fotografie, en zo verschenen de oude camera's uit de oude doos.

 

Mijn grootvaders Voightlander die ik heb gekregen in 2015 op mijn 26e verjaardag, na zijn overlijden.

 

Hoeveel kost dat?

De eerste keer, niemand vergeet dat. Hoeveel vraag je voor een fotosessie? Eh, wat? Je wilt mij betalen om foto's van jou te laten maken? Ik bevroor even en wist niet wat ik moest zeggen of hoeveel ik moest vragen. Zij is de eerste persoon die mij benaderde voor een fotosessie. Ik aarzelde en vroeg 50 euro, niet lang daarna hadden we een fotosessie ingepland. Plezier, ontdekken en experimenteren waren de hoofdmoten van de sessie. 

 
 

Niet goed genoeg

Ik had altijd het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Dat mijn fotografie niet iets waard zou zijn voor een ander. Ik probeerde ook altijd mijn eigen ding te doen en niet te focussen op andere fotografen. Er zijn een paar fotografen die mijn interesse hadden. Dave Hill, Erwin Olaf en Anton Corbijn. Dát is pas fotografie. Dat was mijn probleem, maar ook mijn gaspedaal. Ik ben niets vergeleken met zij, out of my league. Een goed recept voor motivatie en knallen. De meeste jaren van mijn leven ben ik hard voor mezelf geweest, en dat ben ik (semi) nog steeds. Er is namelijk altijd ruimte om te groeien als iets beter kan. Streven naar perfectie is dus complete idioterie in mijn geval.

Alhoewel dit mij regelmatig problemen gaf, leerde ik om oplossingen hiervoor te bedenken. Dit was een leer-proces, ik geloofde dat alles wat ik creeërde perfect moest zijn, want anders was het troep. Gezellig sfeertje hoor. Haha, gekheid. Ik had daar natuurlijk geen last van dankzij mijn gedrevenheid en tunnelvissie a la "het moet goed zijn".

 

"Ik ben niet goed genoeg om jullie bruiloft te fotograferen" - oude ik

Mijn werk aan de muur :)

 

En wat doe ik nu?

Ik heb mijzelf voor meer dan 10 jaar toegewijd aan fotografie en het neemt ondertussen 90% van mijn dagbesteding in beslag. Voornamelijk heb ik mij ontwikkeld om de missie en visie van een bedrijf te kunnen vertalen naar beeld. Het ontwikkelen van beeldconcepten, routes en strategische beelden maken die ondersteuning geven. Supervet, want ik heb ondertussen voor mooie namen heel wat puik werk opgeleverd.

 

Gemeente Enschede | Reportage

Z-Liner | Productfotografie

Vrij werk | Productfotografie

Smooth Laser Clinic | Portretfotografie

Heracles | Eventfotografie

Preston Palace | Reclamefotografie

Green Vibrations | Fotografie & Licht

Preston Palace | Exterieur Fotografie

Zelfportret

 

Zien is geloven, toch?

Mijn leven was net een viewfinder, tot nu. Sinds kort begin ik te zien wat anderen zagen in mijn fotografie. Noem het talent, vaardigheid of gewoon hard werk. Een andere kijk op de wereld. Ik ben altijd die knul geweest die zei dat hij geen fotograaf was, maar gewoon foto's nam. Leer mij mij kennen, want ik ben eigenwijs. Ik ben nog steeds Ruben die foto's neemt. Alleen is de waarde die jij eraan hangt nu on par met die van mij.

Er waren vraagtekens waarom ik verdween van LinkedIn, Instagram en Facebook. Geen maandverslagen meer. Geen vette foto's meer op Instagram. Na twee jaar lang in een depressie te hebben gezeten was ik verplicht om eindelijk op het verlossende rempedaal te springen. Geen gas meer. Bam, op weg naar het diepe waar ik eindelijk tijd had om te gaan graven in het verleden. Deze terugblik heb ik in die periode geschreven en het was verrassend fijn om stil te staan. Tijd voor jezelf nemen doet wonderen, het is immers ons meest kostbare bezit dus wees lief voor jezelf.

Nu weet ik waarom ik zoveel energie krijg van fotografie. Het is een tool die ik inzet om mijzelf te kunnen uiten, om emoties te bevriezen tot herinneringen, om mensen blij te maken, te inspireren en te motiveren. Vanuit die passie ondersteun ik ondernemerschap. Altijd op zoek naar het perfecte doordachte plaatje die vertelt wat het moet vertellen.


 
 

Ik weet het, het is een aardige pil, maar als je tot zover bent gekomen: wow! Dat betekent veel voor mij. Stuur gerust een berichtje of laat een reactie achter om mij te laten weten wat je ervan vond. 

Cheers,
Ruben

 

Sharing is caring <3

Share this with your network


I've worked for